Door Patty Harpenau  

De journalist kijkt mij aan: 'Zo, dus U gelooft in Engelen?’  
Hij probeert zijn lach te verbergen. Ik knik beamend en kijk vriendelijk in zijn sceptische ogen. 'U wilt zeggen dat U Engelen ziet?’  
Ik lees in zijn ogen wat hij denkt: 'Ze ziet ze vliegen.’  

Ik pak zijn hand. Eerst trekt hij hem terug maar als hij mijn oprechte belangstelling voelt blijft hij zo zitten. In al zijn verwondering. Twee mensen die elkaar niet kennen, hand in hand, en kan ik het nalaten zijn vingers te aaien. Zijn ogen worden zacht en vriendelijk en vergis ik mij dat ik iets van ontroering zie? ‘Geloof jij in liefde?’ vraag ik hem. Hij knikt.
‘Geloof jij in trouw en goedheid?’ vervolg ik. Hij knikt opnieuw.
‘Kun je liefde zien?’ daag ik hem uit.
Hij begrijpt wat ik zeggen wil: 'Nee, ik zie geen liefde maar voelen kan ik het wel.’
‘Geloof jij dat er meer is tussen hemel en aarde?’
Hij voelt zich ongemakkelijk worden.
‘Geloof je dat er om ons heen krachten wonen?’
Hij denkt van wel.
Ik weet het zeker: Engelen zijn krachten die sporen in ons leven nalaten als de zichtbare bries van een wind.
Hij kijkt rond in mijn kantoor. Zijn ogen glijden over een zee van kaarsen, de grote Madonna, mijn bureau en de eindeloze stapels met boeken. Boeken uit de hele wereld, manuscripten en vergeelde documenten. Aan de wand hangen de tekeningen van de levensboom met de hiërarchie van de Aartsengelen, Engelen en Hemelmensen.
‘U neemt het wel serieus,’ zegt hij droogjes.
Ik moet erom lachen en open voor hem één van de oudste boeken van de wereld. Hij leest met verwondering.
‘Dus U studeert Angelologie?’ Hij opent een boek. Het is geschreven in een voor hem compleet vreemd handschrift. Hij bladert door de pagina’s en begrijpt niet wat hij ziet, Ik vertaal het voor hem.
‘Dit is het engelenschrift, de taal van de Engelen. Het is de Atlas van de Hemel,’ leg ik uit.
‘Oh,’ zegt hij.

Ik vervolg onverdroten opgewekt en laat hem een oud manuscript zien van Maimonides. ‘Het lijkt wel een wetenschap,’ bromt hij met meer interesse. Hij krijgt van mij een kop warme thee en een lach. Want ja, Angelologie is een erkende wetenschap en geen hocus pocus. Op dat moment neemt hij een dapper besluit: 'Leg het mij uit. Laat het mij zien. En ik zal naar U luisteren met een open hart.’
En ik doe hem mijn verhaal: ‘Aartsengelen en hun Engelen bestaan echt. Als je probeert ze te zien als vliegende wezens in blauwe jurken dan wacht je een teleurstelling. Alhoewel zij hun uiterste best zullen doen om zich te laten zien zoals jouw perceptie het toe laat. Engelen zijn intelligente velden om ons heen die rustig wachten tot wij contact met hun zoeken. Als je hun iets vraagt krijg je altijd antwoord. Wellicht niet dat wat je wenst maar je krijgt altijd de waarheid. Dus weet wat je doet als je hun iets vraagt want zij zijn in staat om moeiteloos hindernissen van je pad te halen. Niet zoals je wellicht verwacht maar zeer doeltreffend en efficiënt.’

Ja, ik ben oprecht gaan houden van de Engelen. Het bewijs van hun bestaansrecht ligt op mijn bureau. Geen geneuzel boeken met zweverige tierelantijnen maar stevig lectuur van de wijste der Aarden. En ik dank mijn moeder dat ik dankzij haar onverdroten wilskracht Latijn, hebreeuws en Grieks kan lezen anders was ik verloren geweest. Overdag studeer ik, probeer ik te begrijpen wat ik in de nacht schrijf. Tot mijn grote verwondering vind ik in de oudste boeken van de wereld de waarheid van mijn woorden terug. Dat is belangrijk voor mij want er zijn teveel boeken met wollige en zweverige verhalen. Dus wil ik weten dat het authentiek is wat ik schrijf.
In de stilte van de nacht luister en schrijf ik. Onder mijn handen wil een nieuw boek geboren worden. Woord voor woord, zin na zin, waarin ik een magische reis maak. Zo mogen schrijven is verwonderlijk en adembenemend. Ik kan het je niet goed uitleggen anders dan dat het voelt alsof het verhaal al bestaat en ik de woorden tot leven mag laten komen.

Het boek is klaar. Het is een Hemelse vertelling voor alle grote en kleine mensen van de wereld geworden. En in mij woont een moed die ik niet eerder heb gekend. Ik kan er niet meer wakker van liggen wat het ego van mensen zal vinden. Ik schrijf voor hen die begrijpen dat Engelen een hand uit de hemel zijn. Ooit woonde er een tijd op aarde waarin mens en engel zij aan zij ademden in het leven.
Hun troost, moed en onvoorwaardelijke liefde zijn levensveranderend. Het maakt een einde aan welke eenzaamheid dan ook omdat je weet dat je nooit alleen bent en er altijd hulp aan je zijde is.

Al schrijvende begrijp, leer, voel en zie ik, dat de wereld voor een ingrijpende verandering staat: de terugkeer van de ziel, het afscheid van oorlogen en verdriet en de terugkomst van de Engelen.
En ontdek ik dat alle Aardemensen in werkelijkheid Hemelmensen zijn. Dat is belangrijk om te weten want het heft de illusie op van welk einde dan ook. Hemelmensen vieren de dood als een nieuw begin, een reis naar een volgend leven. Sommige keren terug, anderen werken vanuit de Hemel als gidsen of beschermers om hen die fysiek leven bij te staan. Engelen daarentegen blijven wie ze zijn. Een mens wordt nooit een engel, op enkele uitzondering na.
Hij luistert nog steeds:’ Denkt U dat elk mens contact maken met de Engelen?’
‘Wil je het proberen?’ vraag ik hem. En hij durft.

Het is al donker voordat hij mijn huis verlaat. Hij is stil en ik geef hem mijn boek onder embargo mee. Mijn uitgever vindt het vast het wel goed.

Twee dagen later belt hij mij op: 'U weet dat ik cynisch ben. Ik ben wars van hocus pocus. Maar uw woorden hebben van mij toch iets meer een Hemelmens gemaakt.’
Ik geef een knipoog naar de hemel. Want ik ben een chick on a mission, zullen we maar zeggen. Als ik eerlijk ben heb ik mijn vaak verwonderd over wollige en zich vaak tegensprekende kennis. En begrijp ik zo goed dat mensen de weg zijn kwijtgeraakt tussen alle tegensprekende Engelennamen, deugden en krachten.
Nog even en mijn boek gaat naar de drukker en verheug ik mij op haar geboorte. Ze is niet langer alleen van mij. Ze behoort nu aan alle liefdevolle ogen die bereid zijn om van zichzelf een Hemelmens te maken. Dan gaat het zoveel leuker worden op Aarde.

Mijn moeder maakte een grap toen ik haar op zesjarige leeftijd vroeg of het leuk was in de Hemel. Ze aaide mijn gezicht:’ Lieverd, het zal er vast wel leuk zijn want er is nog nooit iemand teruggekomen.’ Sorry Mam… Je was een schat maar je had echt ongelijk. Er komen vaker mensen terug dan we denken. Maar dat heb jij vast nu ook al ontdekt.

Patty Harpenau
www.hetengelenpad.nl

Wil je meepraten over dit artikel? Dat kan in de blog van Mijn ZelfZijn